Wykłady z problematyki „Struktura zła we współczesnej powieści kryminalnej” podejmują następujące zagadnienia:
- Jaki zachodzi związek między powieścią kryminalną a etyką.
- Czym jest zło we współczesnej filozofii.
- Jakie wyróżnia się źródła zła we współczesnej filozofii.
- Specyfika powieści kryminalnej jako gatunku literatury popularnej; co czytelników fascynuje w tym podgatunku?
- Badania nad fenomenem, jakim jest współcześnie powieść kryminalna.
- Pod wpływem jakich czynników zmienia się portret mordercy, detektywa, społeczeństwa i opisu miejsca zbrodni?
- Jakie są funkcje literackie, poznawcze i etyczne powieści kryminalnej.
- Masowa kultura i masowa wyobraźnia a powieść kryminalna w obszarze języka, postaci i charakteru zbrodni.
- Powieść kryminalna jako kulturowy projekt zła i dyskursu o złu.
- Wizja świata i człowieka w klasycznej powieści kryminalnej i post-nowoczesnej.
- Postać i rola detektywa: jak się śledzi i rozpoznaje zło. Kim jest detektyw: badaczem, psychopatą czy geniuszem?
- Być jak detektyw – rejony wolności i emancypacji, alternatywny styl życia i myślenia.
- Struktura zła i figura złego w powieści kryminalnej
- Powieść kryminalna; fikcyjny przewodnik po naszym świecie.
- Filozofia i etyka kryminału.
Ostatnie słowo przestępcy…
Zamieszczone powyżej „wykłady” to w istocie notatki, komentarze, przypisy do zajęć, które prowadziłam dla studentów. Miały one celu nie tylko zainicjowanie filozoficznego namysłu nad literaturą popularną, ale również były zachętą do tzw. poznawczo pogłębionej lektury. W której kluczową rolę odgrywa kultura masowa z jej wartościami, schematami i trywializacjami oraz z jej odbiorcami i wizją rozpadającego się świata.
Tyle, czy aż tyle chciałam osiągnąć w swoich „wykładach”, w których przeplatają się dwie formy zapisu, nawiązujące zarówno do stylu rozprawy filozoficznej jak i do swobodnej gawędy. Naukowe ramy przybliżały pojęcia, wskazywały na teoretyczne badania nad fenomenem współczesnej literatury popularnej, odwoływały się do koncepcji filozoficznych. Z kolei gawęda wprowadzała inne, czytelnicze wątki, związane z ich subiektywnym odbiorem, wskazującym na trajektorię lektury: tekst-spotkanie-dialog. Wielokrotnie odwoływałam się do tych cech literatury popularnej (w tym przede wszystkim kryminału), dzięki którym poznaje się na czym polega i jak się przejawia perfomatywny wpływ kultury masowej.
Jeśli na tej drodze popełniłam błędy formalne i merytoryczne (a popełniłam!), jeśli przedstawione opisy były za długie lub zbyt krótkie (a były!) – za te wszystkie niedoskonałości i zaniedbania przepraszam i ze skruchą przyjmuję karę w postaci zobowiązania do zredagowania całości i przygotowania jej do druku.